papieren helden

ESSAYS OVER ROUW van Emma van Meyeren ' Ook ik ben stukgewaaid' Uitgeverij CHAOS

Astrid H. Roemer met een INTIEME REACTIE

Trouwjurk. Cactusjasje. Zwarte automobiel. Het zijn hotspots met verborgen dimensies geworden. Soms lukt het er overheen te stappen zonder te worden verscheurd. Soms verschijnt iets aan hun horizon dat er nooit toe heeft gedaan. Maar een overleden moeder is als een buiten tijd&ruimte geraakt hemellichaam. En wat je van haar nog denkt te kunnen vasthouden beperkt zich tot attributen in een kast en een Renault in het geroezemoes van een levendige stad.

Ik reis met je mee terug in de tijd ook geholpen door de luchtballonnen van ervaringsdeskundigen en andere experts want waar in hemelsnaam is toch jouw moeder gebleven. Lieve Emma, wij kunnen zo ver teruggaan met jou en haar zelfs terugvinden in lichtbeelden die haar vastlegden bij het gezin van zeven zussen. Jij kijkt in de ogen van het fotoportret en vraagt je bij dat meisjesgezicht af, hoe het zover gekomen is dat zij ooit zat op de rand van jouw bed bereid om een conflict met een nachtzoen te beslechten.

Emma, het organische vermogen van een vrouw kan in 1 keer worden uitgegeven aan het moederschap. Juist haar eersteling krijgt heel haar bestaansrecht mee naar een ander bestaan met een onaangeroerd eigen vermogen tot …in ons beider geval… tot moederschap. Ik heb dat vermogen niet ingezet en genereer dan ook geen moederliefde enzovoort, wat soms knaagt als een gebrek. Ik heb er zelf voor gekozen en ik krijg geen dividend uitgekeerd. Mijn eigen moeder sloeg een arm om mij heen als ik bij haar in bed schoof na jaren van afwezigheid in het buitenland. Haar vingers bevoelden ernstig mijn hoofd, mijn gezicht, mijn hals, mijn borsten, mijn navel en buik en zelfs de beharing van mijn identiteit. Een god die haar mens opnieuw bevestigt en herinnert en misschien zegent? En in een diepe slaap viel mijn moeder gerustgesteld, mij opnieuw achterlatend in tranen van geluk. Ja, ik was geen transgender. Ja, ik had geen borstamputatie ondergaan. Ja, ik had geen hoofdletsel opgelopen. Het was ons rouwritueel geworden van welkom&afscheid tot zij plotseling stierf in 2019 op hoge leeftijd. 73 jaren is zij sterk als een steigerplaats bij mij gebleven. En te weinig tijd van leven heb ik nog om mijn verdriet compleet uit te leven.

Rouw kan vreselijk licht zijn en vreeswekkend zwaar. Niemand weet wat te doen om wat afwezig is geraakt weer manifest te maken vooral wanneer het de dood betreft van dierbaren&geliefden. Jij en anderen die je noemt in deze 3 essays hebben helemaal gelijk om het tegen beter weten in te blijven proberen tot een afwezigheid een aanwezigheid wordt die niets laat ontsnappen dan stof tot nadenken bijvoorbeeld. Gefeliciteerd met dit opmerkelijk debuut. Ook ik ben er blij mee. En Emma, ik wil jouw moeder leren kennen: wat denk je?

Astrid H. Roemer Paramaribo Grote Regentijd 2020