papieren helden

Vroeger stond in mijn slaapkamer een plakboek in de kast, ingeklemd tussen de avonturen van De Olijke Tweeling en Alice in Wonderland. Ik zie het nog staan, in het huis waar nu iemand anders woont. Terwijl andere kinderen hinkelden op de stoep, verstoppertje speelden in het speeltuintje achter ons huis, knipte ik uitzichten uit reisgidsen en plakte ze in het boek. Aan het bureau in de werkkamer van mijn ouders belde ik het ene na het andere reisbureau. Met een zo volwassen mogelijke stem liet ik weten dat ik interesse had in een bepaalde bestemming en vroeg ik om meer informatie per post. Internet bestond nog niet, ik heb geen idee hoe ik de plekken uitkoos. Die witte stranden moet ik ergens hebben gezien, aan een muur, op een foto, de plaatsnamen moet ik uit verhalen hebben opgevangen.

Ik herinner me de bruine enveloppen van het verkeersbureau van Malta, de stapels folders over reizen naar Curaçao en Cancún. Een stadsgezicht op Willemstad, een boulevard met het gele gebouw op de hoek met de letters penha op de gevel. Een baai met zwarte rotsen, een azuurblauwe zee, op de voorgrond een boom waarvan de kruin door de wind horizontaal was gegroeid, een Mayatempel altijd vanuit dezelfde hoek gefotografeerd, de vogels op dezelfde plek in de lucht. Herhalende uitzichten uit verschillende reisgidsen, het zeewater of de lucht in een iets andere tint blauw. Ook al bestonden ze alleen op papier, sommige uitzichten werden me net zo vertrouwd als het uitzicht uit mijn slaapkamerraam.

,

Verlangde ik ernaar die plekken te bezoeken? Wat was die hang naar verre oorden? Waar was ik naar op zoek? Lag de aantrekkingskracht toen al in de onbereikbaarheid ervan?
Eerst, omdat ik een kind van acht was.
Later, toen ik allang volwassen was, waren ze nog steeds onbereikbaar.

,

Vaak zeg ik dat ik vliegangst heb (waar) en dat ik daarom niet reis (niet waar). Dit is in ieder geval makkelijker te volgen dan het verhaal van mijn wispelturige elastiek.