papieren helden

wij hebben brokstukken in ons hart van een land dat geen land mag zijn. mensen, die uit het oog van de wereld, het puin van tussen hun tanden schrapen en doden tellen. hun harten worden massagraven.

waar de volgende bom op een leven? hoe wonden hechten als het bloed, dat aan levenloze handen blijft kleven, ook ons medeplichtig bloed is? hoe begint opgeven? misschien met de koude voeten van een baby. met een open mond waaruit de laatste ademhaling gerukt werd.

we hebben luide longen gevuld met de schreeuwen van onschuldigen. wij, wereld. wij, mensen. we dragen de menselijkheid hele dagen op onze schouders als een fluwelen heiligheid.

we zullen je de tranen tonen van een meisje dat haar moeder en vader verloor. van een baby die uit de buik van zijn moeder gesneden werd en nooit een dag geleefd heeft. van de kinderen bij de lijken van familieleden. hoe hun tranen die ijskoude gezichten aanraken als een stille storm.

wij zullen het door je strot duwen. we zullen blijven slikken en blijven kijken. we zullen braken van onrechtvaardigheid. we hebben monden die zullen blijven spreken, want

er is ons beloofd dat we als gelijke mensen geboren worden. er is ons gezegd dat we broeders en zusters zijn. er is ons liefde getoond, een hart met ander hart in een dans onder een eindeloze zon.

er is ons verdeeldheid opgelegd. het kwaad, de haat, een mandaat van wreedheid.

we zullen onze tongen vermoeien met woorden over bomvrije levens. over een dag waarop de lucht blauw is en naar regen ruikt. over een dag waarop de kinderen weer glimlachen wanneer ze buiten tikkertje spelen.

we zullen vredekreten uitdelen. we zullen iedereen een geweten schoppen tot je een geweten hebt dat bloedt. we zullen het puin blijven eten.

we zullen overtuigd zijn dat wij het niet waren die het verdwijnen van een land mee ensceneerden. wij hebben altijd geweten dat we zouden winnen als we nooit meer zwijgen.

we zullen nooit meer zwijgen over een land dat geen land mag zijn. over de onschuldigen op de rand van het verdwijnen. we zullen bewijzen hoe samen we zijn. van de rivier tot aan de zee.

we zullen iedereen medeplichtig maken aan stiltes, aan onverschilligheid, aan schending van de mensenrechten. we zullen met omhooggestoken vuisten blijven vechten.

want we weten dat we winnen als we nooit meer zwijgen. we weten dat we winnen als we nooit meer zwijgen. we weten dat we winnen als we nooit meer zwijgen.